Weglopertje

  • Geplaatst op
  • Door Krista
  • 0
Weglopertje

Magneetpolen

 

Vanaf de dag dat ons zoontje kan lopen heeft hij besloten dat niet wij maar hij bepaalt waar hij naartoe gaat. En dit heeft betrekking op alles wat hij doet.

 

Eigenlijk vind ik dat prachtig. Het leven biedt zoveel meer wanneer je hier met een ‘open mind’ in gaat en je niet laat beperken door veel dingen die ooit eens zijn verzonnen en misschien wel enorm achterhaald zijn.

 

Zijn grootste frustratie is zitten. Niet voor de tv natuurlijk maar wel op school, uren aaneen gesloten. Niet mogen stoeien, niet rennen, niet ff gewoon een rondje in de klas, nee… zitten blijven. Wie heeft dat verzonnen? Kinderen horen niet de hele dag te zitten en zeker niet zo’n kleine energieke drentel als die wij hebben. Maar ja, hoe ga je dat aan je juf vertellen. Zijn vindt namelijk van wel. Zal ze wel op haar school hebben geleerd en haar juf weer op haar school, juist en zo gaan we decennia terug maar tijd voor een nieuwe lesmethode…?

 

Maar dat is een heel ander onderwerp. Om terug te komen op onze drentel, ik denk dat ik erachter ben wat er gebeurt zodra wij de auto uitstappen.

Iets fungeert als een magneetpool en in ons geval hebben kind en ouders helaas dezelfde pool. En wat is het nou met dezelfde polen, die stoten elkaar af en daar MOET afstand tussen zitten. Pretparken, vliegvelden, winkels, wat de energie opwekt weten we niet maar het werkt uitstekend. Binnen een minuut hoor ik mezelf weer als een echt ‘marktwijf’ roepen….”NIET ZO VER WEG, KOM NOU TERUG” en Usain Bolt is er niks bij hoor, want de sprintjes die we dan trekken zodra hij uit ons zicht raakt daarmee behalen we topsnelheden.

Tot op die ene dag. Even een fotootje maken van ons dochtertje. Zo schattig en lief,  snel nog even naar oma appen. Zo klaar,  gaan jullie mee? Uhhh, waar is drentel? Potverdorie, nee toch he! Foetsie. Niet even uit het zicht maar echt compleet foetsie. 45 minuten was hij spoorloos. Familie, politie en wij allemaal druk aan het zoeken in het winkelcentrum maar nee, hij was echt nergens te bekennen.

 

17:00 uur gingen de winkels dicht en toen hoorde we vanuit Toys XL iemand roepen, “is iemand z’n zoontje kwijt?” Ons drenteltje vond het tijd om in de speeltuin van ToysXL te gaan spelen en dan kijkt hij ook niet meer op of om, hij gaat voor z’n doel en geniet er met volle teugen.

Voor ons de meest beangstigende 45 minuten uit ons leven en tegelijkertijd de geboorte van Icetags.  Gelukkig stonden we op dat moment in de buurt van die winkel maar wat als we daar niet hadden gestaan? Hoe hadden ze ons kunnen bereiken? Daar is het allemaal mee begonnen en nu 3 jaar laten doen we het nog steeds met veel plezier en maken we veel mee en zoeken we nog steeds naar manieren om meer mensen te kunnen helpen en ook terug te gaan geven aan de maatschappij. Stay tuned.

 

Liefs en tot snel,

Krista

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Spacer
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »